Afgelopen week bevond ik mij aan de rand van de stad, zittend aan een pokertafel. De setting: eentje waar elke ‘film noir’ fan jaloers op is: duister met een houten interieur. Blues op de achtergrond, alcohol, fiches en sigaretten op de voorgrond. Precies waar ik goed van kan houden. Aan deze tafel zaten vrienden. Vrienden die op elk moment in vijanden konden veranderen.
In de afgelopen 150 jaar is er nogal wat veranderd voor de vrouw. Niet langer zijn we gedoemd tot het aanrecht en de opvoeding van de kinderen, we kunnen alles zijn wat we maar willen. Toch is er één ding dat ons maar niet lijkt te lukken..
Ergens zijn we beiden een ander pad ingeslagen en liepen onze wegen niet meer paralel. Toch wist ik dat het niet lang kon duren, we zouden elkaar snel weer tegen komen. En zo het zij; deze zaterdag was het zo ver.
Genetische technologie, het eerste wat natuurlijk bij iedereen boven komt drijven, zijn de negatieve aspecten van deze technologie. Ik ga proberen om zo neutraal mogelijk te zijn; een Zwitserlandje te schrijven. Hopelijk gaat dat lukken.
In eerste instantie besloot ik een aantal maanden geleden over het onderwerp te schrijven dat ik zo aan zal snijden, maar ik bedacht me en liet het liggen. In de tussentijd liep ik er echter weer meerdere keren tegen aan en nu moet ik er toch maar aan geloven.
Twee jaar geleden sjokte ik zwaarmoedig bij de dokter naar binnen. Nog geen twintig minuten later liep ik bestempeld de deur uit: een piekeraar, zwaar depressief maar bovenal… knettergek.
Het is weer bijna Valentijnsdag en dat betekent een dag vol van liefde, maar ook een dag van onbeantwoorde liefde. De dag dat onze harten hard aan het werk zijn om zichzelf vol te maken met een ander. Soms gaat dat goed…
De trouwe lezer is ondertussen op de hoogte dat mijn hoofdje geen last heeft van chronische verveling. In tegendeel zelfs, waar ik vroeger elke cent om moest draaien, doe ik nu hetzelfde met iedere seconde. Ik schiet in tijd tekort en vooruit plannen lukt me niet meer. Er is nog maar 1 optie, last minute werk.
Terwijl ik dit stukje schrijf, zit ik in mijn pyjamabroek, heb ik geen zin om te douchen en eet ik chocola en snoepkrijtjes. Dat doe ik eigenlijk wel vaker, gewoon omdat het kan, maar nu is er iets anders aan de hand.
Technologie, wetenschap, computers, consoles, games en variabelen. Zomaar een greep uit de hobby’s van ondergetekende. Vele stille uren heb ik voor een scherm doorgebracht; werelden veroverd, WK’s gewonnen en allerhande stoere en slechte dingen gedaan die beter op een scherm kunnen blijven.
Interesse-lijsten groeien gestaag, dagen worden te kort en verveling is ver te zoeken. We zijn creatief en zitten vol fantasieën en ideeën. Gelukkig worden we op tijd tot een halt geroepen door ons prachtige onderwijssysteem.
Goede voornemens in januari, dat is zó mainstream! Daarom geen column over goede voornemens, maar over de prangende vraag “moet ik mijn collega’s op maandag allemaal een ‘gelukkig nieuwjaar’ kussen?”
