Recensie: Andijk's festival Dijkpop viert jubileum
16 juli 2013, 08:08 | Jeroen
Afgelopen weekend vond, in de schaduw van grote festivals als Bospop en North Sea Jazz, in het pittoreske Andijk in Noord-Holland alweer de 30e editie van Dijkpop plaats. Wat ooit begon als een plaatselijk buurtfeest, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een serieus festival met nationale en internationale (top)acts. Zo was dit jaar Bush de uitsmijter van het festival en stonden naast deze post-grunge-helden onder andere Kensington, the Kik, the Opposites en Jacco Gardner op de bühne.
Dijkpop heeft plaatst op een door bomen omringd veldje, aan de voet van het IJsselmeer. Het is een kleinschalig opgezet festival, wat plaats biedt aan 5.000 bezoekers. De zetting doet ergens denken aan het Lowlands festival, maar dan wel tien keer zo klein en aanzienlijk knusser dan de grote broer uit de polder. Het eten in de vorm saté, loempia’s, fruitsalade en verschillende broodjes is goed geregeld en wordt de hele dag vers bereid. Ook het halen van een drankje of het gaan naar de wc is geen probleem, want nergens staat een wachtrij. Alleen bij het betreden van het terrein en het aanschaffen van consumptiemunten worden we enigszins vertraagd, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben.
Jacco Gardner
Onze dag begint even voor vier uur in de middag in de Rheino’s Partyground tent (het tweede podium van het festival) waar Jacco Gardner aan zijn optreden begint. Gardner komt net als bijvoorbeeld Tim Knol uit het om de hoek gelegen Hoorn en maakt muziek die het meest teruggrijpt naar de jaren ’60. Het is psychedelisch, maar bij veel liedjes ook gewoon bandjesmuziek met een (akoestische) gitaar, drum, bas en zang aangevuld met een orgel. Ondanks dat er veel vergelijkingsmateriaal op te noemen is (denk aan Kula Shaker, the Mamas and the Papas, Ghost en Blur), heeft Gardner een heel eigen en herkenbaar geluid. De samenzang tussen de gitaristen en Gardner is zuiver en de ouderwetse diaprojecties op de achtergrond maken het één mooi dromerig geheel. Het is geen radiomuziek die Gardner maakt, maar de kwaliteit is zeer hoog en het moet gek lopen, wil hij niet aan het begin van een lange carrière staan.
Vanderbuyst
Vanderbuyst is een Nederlandse hardrockband die muziek met een zwaar jaren ’80-randje maakt. Denk aan bands als UFO, Thin Lizzy, Van Halen en Deep Purple en je weet precies wat voor muziek deze band maakt. Veel haar, scheurende gitaren en solo’s. De driemansformatie laat het publiek in de grote tent headbangen in de late middag. Persoonlijk houd ik niet echt van deze muziek, maar de tent vermaakte zich prima, dus hebben de heren het goed gedaan!
The Real Youth
Wat dan weer wel vermakelijk was, was de band the Real Youth die in de kleinere tent op hetzelfde moment speelde. Omdat de band (veel) te laat begon met spelen, hebben we dit optreden in zijn geheel mee kunnen maken. Het geluid van de band kenmerkt zich vooral door de samenzang van zanger en zangeres. Ze worden versterkt door een hele band inclusief gitaar, drum, bas, synthesizer en achtergrondzangeres. Ze spelen erg enthousiast en dat komt de sfeer in de tent zeer ten goede. De band springt, klapt en betrekt het publiek goed bij de show. Door de samenzang heeft het af en toe wat weg van the XX, maar the Real Youth maak vele malen vrolijkere muziek. Na het laatste nummer klinkt er zelfs nog een heus We-Want-More uit de zaal, maar door de verlate start, kan het publiek dat helaas vergeten.
The Opposites
Rond etenstijd staat in de grote tent een optreden gepland van the Opposites. Dat het etenstijd is, heeft niemand een boodschap aan, want de tent is werkelijk ruim voor aanvang van het optreden van Big2 en Willy al goed gevuld. Dat hier een feestje op punt van beginnen staat, wordt bij de eerste klanken al duidelijk, want de biertjes die de lucht ingaan zijn op een gegeven moment niet meer te tellen. Bij het tweede liedje is de tent inmiddels compleet afgevuld en lijkt het net alsog je in een grote discotheek staat. Het duo speelt hits als Hey DJ, Sukkel Voor De Liefde, Slapeloze Nachten en Dom, Lomp & Famous en krijgt de tent volledig mee. De publieksparticipatie is zeer groot en naarmate het optreden vordert, wordt het alsmaar gekker. Shirts gaan uit en complete trays met bier gaan de lucht in. Er wordt stampend afgesloten met Thunder wat doet denken aan de gabber uit de jaren ’90.
Beans & Fatback
Het muzikale project Beans & Fatback van Lefties Soul Connection-frontman Onno Smit rockt werkelijk compleet de pan uit! De 7-koppige band speelt zeer strak en heeft een hedendaags motownachtig geluid dat sterk doet denken aan The Roots. De sfeer en het publiek verschillen ook werkelijk met het optreden van the Opposites, op hetzelfde moment in de grote tent. Beans & Fatback speelt enthousiast en de muzikanten wisselen net zo makkelijk van instrument. De liedjes zijn stuk voor stuk vrolijk van toon en leent zich perfect voor een zwoele zomeravond. Het enige wat mist zijn wat blazers. Dat zou zeker niet misstaan bij deze band.
The Kik
De Nederlandse beatgroep the Kik staat onder leiding van ex-frontman van the Madd, Dave von Raven. De band is misschien nog wel het bekendst als huisband van het meest recente seizoen van De Wereld Draait Door, waar ze elke laatste vrijdag van de maand de zogenoemde media-uitzending van het programma muzikaal omlijstte. Op tv komt de band perfect tot zijn recht, maar de grote tent op Dijkpop lijkt toch iets te hoog gegrepen. Bij de eerste noten is deze erg karig gevuld en lijken de bezoekers toch de voorkeur te geven aan de laatste zonnestralen van de dag. Desondanks is de inzet van de band hoog en tesamen met een flinke dosis Rotterdamse humor worden de liefdesliederen professioneel gespeeld. Het is immers een goed ingespeelde band die hier staat te spelen. Om de tent mee te krijgen worden nog Mien Waar Is Mijn Feestneus? en een deel van De Vogeltjesdans gespeeld, maar slaan niet erg aan. Wel is de band erg straks gekleed en lijkt het met alle instrumenten en versterkers (VOX) op het podium alsof je midden in de jaren ’60 bent belandt. In het najaar gaat the Kik het theater in. Dit lijkt op voorhand vele malen beter bij ze te passen dan een grote (feest)tent.
Kensington
De Utrechtse band Kensington bracht vorig jaar hun tweede album Vultures uit en brak daarmee definitief door in Nederland. De een na laatste plek in het blokkenschema is daardoor ook dik verdiend. Ze openen met Go Down en direct is te horen dat hier een band staat te spelen die erg goed op elkaar is ingespeeld. Het doet alleen weinig met de goed gevulde tent. Er is weinig beweging en zelden gaan er handjes in de lucht. Naar mate de set vordert ontstaat er wel steeds iets meer beweging, maar helemaal los gaat het nooit. Ook bij Ben Howard-cover Keep Your Head Up lijkt het de mensen in de tent weinig te doen. Bij Ghosts wordt gevraagd om het licht in de tent te dimmen en alle lichtjes op de telefoon aan te zetten. Dit levert een mooi beeld op bij een prachtig rustig liedje midden in de set. De band speelt verder nog veel nummers van Vultures, waaronder single Home Again. De band speelt goed en strak, maar helemaal los gaan Dijkpop niet bij deze band.
Bush
Waar het wel helemaal los gaat is bij headliner Bush. De rockers uit London/Los Angeles maken hun plek bovenaan het affiche van Dijkpop meer dan waar. Er wordt geopend met Machinehead van debuutalbum Sixteen Stone. Op dit album wordt sowieso zwaar geleund, want van de tien liederen die gespeeld worden, is de helft afkomstig van dit album. Een goede keuze, want voor het publiek is het erg herkenbaar en de tracks worden dan ook massaal meegezongen door de propvolle tent. Ook Swallowed en the Beatles cover Come Together worden zeer goed ontvangen.
Het enige dipje in de set is als Afterlife, afkomstig van The Sea Of Memories uit 2011, en gloednieuw nummer This House Is On Fire gespeeld worden. Waarschijnlijk ontstaat dit dipje omdat de nummers niet herkend worden door het publiek en men niet helemaal weet wat men er mee aan moet. De spirit is echter snel terug als Little Things wordt ingezet en vervolgens ook nog de klassieker Glycerine en afsluiter Come Down worden gespeeld. Even na middernacht zijn Gavin Rossdale & co. klaar met spelen en mag DJ Basto de geslaagde 30e editie van Dijkpop afsluiten.
Voor een ieder die geen zin heeft in drukke festivals en/of een beginner is op festivalgebied, is Dijkpop een absolute aanrader. Het festivalterrein is mooi aangekleed, de voorzieningen zijn zeer goed geregeld en het eten en drinken zijn voor zeer redelijke prijzen te koop. Tevens is de sfeer goed en krijg je voor iets minder dan 30 euro een gevarieerd en strak geprogrammeerd programma voorgeschoteld.
Fotografie ©: Johan van Velzen
