Albumrecensie: Oh Land - Wishbone
23 oktober 2013, 11:19 | Jeroen
Vrolijke en luchtige electropopliedjes. Zo wordt het derde album van de Deense zangeres Oh Land, genaamd Wishbone, aangekondigd in de pers. In het genre electropop zijn er al tal van platen verschenen, denk aan La Rouche en recentelijk CHVRCHES. Allemaal met dezelfde ingrediënten: een fris uitziende zangeres die poppy en catchy liedjes inzingt, begeleid door het geluid van oude drumcomputers. Zal Oh Land met Wishbone de middelmaat in het genre ontstijgen?
Oh Land is een zangeres met een verhaal. Geboren in Kopenhagen als Nanna Øland Fabricius was ze in een recent verleden een danseres van het Deense en Zweedse ballet tot een zware blessure roet in het eten gooide. Een geluk bij een ongeluk, want Nanna bleek een begenadigd zangeres te zijn. Niet geheel vreemd, aangezien muziek sinds haar jeugd er met de paplepel is ingegoten. Oh Lands vader was organist en haar moeder een bekende Deense operazangeres. In 2008 werd haar debuutalbum Fauna uitgebracht via een klein Deens label dat alleen iets deed in haar thuisland. Begin 2010 verhuisde Oh Land daarom naar Brooklyn, New York om daar haar geluk te beproeven. Het grote Epic label (onderdeel van Sony BMG) tekende haar in 2011 en ze bracht daarop haar tweede titelloze album uit wat haar doorbraak betekende. Niet alleen Denemarken viel voor Oh Land, ook in Amerika pikten ze haar op. Het album werd omschreven als dromerig en spiritueel. Het succes van dit album leverde optredens op in de late night shows van David Letterman en Jimmy Kimmel. Ook toerde ze door Amerika als voorprogramma van Katy Perry.
Het keerpunt in de carrière van Oh Land was in 2012. Ze verliet in dat jaar Epic en ontmoette David Sitek, die bekend is als producer van TV On The Radio en Yeah Yeah Yeahs. Sitek is ook eigenaar van label Federal Prism en in die hoedanigheid tekende hij Oh Land. De samenwerking wierp al snel zijn vruchten af. ‘Ik wilde een geluid maken dat hoort bij de chaos in mijn hoofd die ik toendertijd voelde. Mijn nieuwe werk moest in ieder geval geen romantische weergave worden van het leven’. Samen spendeerden ze maanden aan het schrijven van liedjes in Sitek’s studio in Los Angeles. Samen creëerden ze sonic minimalis: liedjes die muzikaal gezien precies krijgen wat ze nodig hadden. Het uiteindelijke resultaat werd Wishbone.
Vlees en bloed
Een wishbone (wensbot of draagarm) is een botje dat zich bevindt tussen de schouderbladen van een vogel. Het zorgt voor extra steun tijdens het vliegen. In sommige culturen gebruiken ze het botje om een wens te doen. Twee mensen houden het botje tussen hun vingers, breken het en wie de langste kant overhoudt, mag een wens doen. Het contrast tussen een wens doen (in je hoofd) en het fysieke (het botje) inspireerde Oh Land tot het maken van dit album: “We zijn uiteindelijk allemaal van vlees en bloed en zullen ooit stof worden, maar onze wensen, dromen en ziel zullen blijven rondzweven. Dit album gaat over zaken die samenvallen”.
Laat je niet misleiden door deze zware boodschap. Het album Wishbone klinkt luchtig en de liedjes zijn vrolijk. De teksten zijn op het album niet overal even sterk. De geloofwaardigheid van het album wordt nogal aangetast met passages als ‘I’m the film – he’s the subtitles’ en ‘Now he’s a stray dog, i’m the bone who can make him feel at home’.
Overeind blijven
Het album opent met Bird In An Aeroplane en zet gelijk de toon voor de rest van het album. Oh Lands karakteristieke stemgeluid, dat het midden houdt tussen Laura Jansen en Lady Gaga, wordt ondersteund door droge electrobeats, pakkende baslijnen en minimale begeleiding. Als je voor deze minimale aanpak kiest, moeten je liedjes wel erg sterk zijn om overeind te blijven. Oh Land slaagt daar voor het grootste gedeelte van het album in. Singles Renaissance Girls en Pyromaniac (wat sterk lijkt op Daft Punk’s Get Lucky) zijn voorbeelden van nummers waarbij dit minimale geluid werkt. Hoogtepunt van het album is Cherry On Top. Het begint met luchtig pianospel en ontpopt zich tot een ijzersterk popnummer. My Boxer is het meest rauwe nummer van het album en heeft een straffe hiphopbeat. Het laat een ruwere kant van Oh Land zien, die we nog niet eerder hadden gehoord. My Summer klinkt weer heel lieflijk en had qua sfeer een James Bond themanummer kunnen zijn. Eigenlijk duurt het album net even te lang. De laatste drie nummers, respectievelijk Kill My Darling, Love You Better en First To Say Goodbye, zijn niet zo sterk en het lijkt of ze op het album staan voor de opvulling. Daarmee is mijn theorie, een goed album telt maximaal 10 nummers, maar weer eens bevestigd.
Ontstijgt Wishbone van Oh Land de middelmaat? Het antwoord hierop is: ‘ja’. Wishbone bevat een paar hele goede liedjes. Daarnaast heeft Oh Land een prima stem en is het album somber, ingetogen maar effectief geproduceerd. Liefhebbers van elektronische popnummers zullen zeer aan hun trekken komen, terwijl andere wellicht aangenaam verrast zullen zijn.
