Albumrecensie: Hooverphonic - Reflection
13 november 2013, 15:39 | Jeroen
Reflection is het achtste studioalbum van het Belgische Hooverphonic en het tweede album met zangeres Noémie Wolfs. Sinds haar komst is de band, die al in 1995 is opgericht, een andere weg ingeslagen: de eclectische mix van triphop en ambient is verdwenen en daarvoor in de plaats zijn orkestrale popliedjes teruggekomen. Met het nieuwe album Reflection grijpt de band terug naar een natuurlijke, analoge sound. Volgens de platenmaatschappij heeft dit geleid tot een van de meest opgewekte, energieke en uptempo platen van de band. Mooie woorden, maar is het ook een goed album geworden?
Op het eerste gehoor klinkt Reflection als een logisch vervolg op With Orchestra, het (live)album wat vorig jaar uitkwam en met een klassiek orkest opgenomen werd. Op dit album speelde Hooverphonic zijn grootste hits (waaronder Mad About You, Sometimes en The Night Before) samen met enkele nieuwe nummers waaronder Unfinished Sympathy, een geweldige cover van het gelijknamige nummer van Massive Attack. Het album heeft een hoog James Bond gehalte, waarvan Angry Never Dies het beste voorbeeld is. De nummers zijn heel clean opgenomen, technisch perfect uitgevoerd en volledig analoog, iets dat de band op het nieuwe album Reflection ook terug laat horen.
Hooverdomestic
“Ik heb het moeilijk met de standaardisatie van onze tijd. Met computers wordt alles bereikbaar voor iedereen. Alles is gepreset. Elk geluidseffect, elke galm is maar een plug-in verwijderd. Maar het blijft digitaal, het mist diepte. En deze plaat is daar een reactie tegen. Ik wilde in ruimtes opnemen die nog nooit door andere bands gebruikt zijn”, zegt Alex Callier, de man die muzikaal gezien de touwtjes in handen heeft. Om het album nog een andere dimensie te geven wilde de band enkele nummers bij fans thuis opnemen. De band schreef daarom een wedstrijd uit op Facebook onder de naam Hooverdomestic. De winnaars waren fans die op de meest unieke locaties wonen. Uiteindelijk zijn er vijf nummers van Reflection bij fans thuis opgenomen. Volgens de band krijgen nummers hierdoor een bepaalde galm mee die niet in de studio te creëren is.
het rauwe randje
Callier heeft nog een manier gevonden om Reflection anders te laten klinken: voor het eerst in de geschiedenis van Hooverphonic doen er gastvocalisten mee op het album. Volgens Callier draagt dit ook bij aan het perfecte analoge geluid. Geen slechte keuze, want zo is Radio Silence met een aantal van deze gastvocalisten het meest spannende nummer op het album. Heel spannend wordt het op Reflection allemaal verder niet. De vijftien nummers zijn allemaal goede liedjes, maar het rauwe randje van eerdere albums is helemaal verdwenen. Het klinkt allemaal meer als Sky Radio dan Studio Brussel. De keuze voor het analoge geluid (gitaar, bas, drums, piano en incidenteel wat strijkers) is een begrijpelijke na het succesvolle album With Orchestra, maar zorgt voor weinig vernieuwing. Hooverphonic is juist op zijn sterkst als het afwijkt van het analoge geluid dat Reflection domineert. Zo is Devil Kind Of Girl een goed popliedje met een sixties sound en een Noémie Wolfs die excelleert. Cupper (CU) klinkt alsof het in een zwoele nachtclub is opgenomen en is rijkelijk geproduceerd met onder andere strijkers. Het nummer dat het meeste indruk maakt is de eerste single van het album: Amalfi. Het nummer is van zeldzame schoonheid en toont maar weer eens aan waar de band tot in staat is.
Hooverphonic levert met Reflection een opgewekte, energieke en uptempo plaat af. Hierover heeft de platenmaatschappij in de aankondiging van het album niet gelogen. Toch overheerst het gevoel dat de band het achterste van hun tong niet heeft laten zien: de nummers missen zoals gezegd een rauw randje. Liefhebbers van With Orchestra zullen zeer zeker aan hun trekken komen, maar of Hooverphonic er met Reflection nieuwe fans bij krijgt is nog maar de vraag.
