Theaterrecensie: De Architect
31 mei 2026, 21:47 | Jeroen
Soms heb je van die middagen waarop alles klopt. Een volle zaal, verwachtingsvolle gesprekken in de foyer en vervolgens een voorstelling die je twee uur lang volledig opslokt. Zo voelde de première van De Architect vanmiddag bij ITA.
Regisseur Rebecca Frecknall, sinds 2025 verbonden aan ITA als Ibsen Artist in Residence, neemt Bouwmeester Solness van Henrik Ibsen als uitgangspunt, maar plaatst het verhaal stevig in het heden. Dat werkt verrassend goed. De thema’s van ambitie, macht, angst om ingehaald te worden en de prijs van succes blijken nog altijd even actueel.
Sela, gespeeld door Marieke Heebink, staat aan de top van haar vak. Ze heeft haar positie niet cadeau gekregen, maar zelf opgebouwd. Daarbij heeft ze onderweg niet altijd rekening gehouden met de mensen om haar heen. Heebink speelt haar niet als een harde zakenvrouw, maar als iemand die voortdurend probeert controle te houden over een wereld die langzaam aan haar vingers begint te ontsnappen.
Dat proces komt in een stroomversnelling wanneer Hilde verschijnt.
Eefje Paddenburg speelt zonder twijfel de meest intrigerende rol van de voorstelling. Vanaf haar eerste opkomst hangt er iets ongrijpbaars om haar heen. Ze lijkt soms bijna een geestverschijning die uit Sela’s verleden is opgedoken. Mysterieus, uitdagend, verleidelijk en af en toe ronduit verontrustend. Op sommige momenten zit ze gevaarlijk dicht tegen het randje van waanzin aan, om vervolgens ineens haar verdriet en kwetsbaarheid te laten zien. Juist daardoor blijft Hilde voortdurend verrassen.
Het is een rol waarin een acteur alle kanten op mag en Paddenburg benut die ruimte volledig. Zij is degene die de voorstelling steeds opnieuw van richting laat veranderen en de onderhuidse spanning voortdurend opvoert.
Opvallend genoeg staat ook haar zus Ilke Paddenburg op het podium als Katelyn. Een kleinere rol, maar een mooie aanwezigheid binnen een ensemble dat als geheel sterk voor de dag komt. Janni Goslinga, Eelco Smits en Sanne den Hartogh leveren allemaal overtuigend werk zonder dat iemand zich ten koste van de ander naar voren speelt. Dat samenspel blijft een van de grote kwaliteiten van ITA.
Voor aanvang viel al op hoe goed gevuld de zaal was. Een premièrepubliek zoals je dat graag ziet: feestelijk, nieuwsgierig en zichtbaar zin in een middag theater. Sommige bezoekers hadden zich uitbundig gekleed voor de gelegenheid, terwijl anderen met het warme weer kozen voor een luchtige blouse of eenvoudig T-shirt. Het gaf de middag een prettige, ongedwongen sfeer.
Wie ITA vaker bezoekt, zal opmerken dat deze cast minder divers is samengesteld dan veel recente producties van het gezelschap. Uiteindelijk is De Architect vooral een heel fijne theaterervaring. Geen voorstelling die voortdurend aandacht vraagt voor haar eigen concepten, maar een sterk gespeeld hedendaags drama dat je vanaf het begin vastpakt en niet meer loslaat. Voor je het weet zijn die twee uur voorbij.
Het voelde als een ouderwetse ITA-avond, zoals ik ze de afgelopen jaren zo vaak met plezier heb meegemaakt: een sterke tekst, een regisseur met een duidelijke visie en een ensemble dat op hoog niveau speelt. Met als absolute uitschieter Eefje Paddenburg, die van Hilde een personage maakt dat nog lang door je hoofd blijft spoken.
De Architect bewijst opnieuw hoe tijdloos Ibsen kan zijn wanneer zijn werk in de juiste handen terechtkomt. Een geslaagde première en bovenal een heerlijke middag theater. Nog te zien tot en met 14 juni!
